Η πιο διεστραμμένη οικογένεια όλων των εποχών -Η φαμίλια που κατακρεούργησε πάνω από 1.000 ανθρώπους

Αιμομιξίες και κανιβαλισμούς από τη φαμίλια που κατακρεούργησε πάνω από 1.000 ανθρώπους
Η ιστορία του ενέπνευσε αμέτρητες ιστορίες φρίκης και ταινίες τρόμου. Γνωρίστε τον σκωτσέζο Sawney Bean, κανίβαλο, αιμομίκτη και πατριάρχη της πιο αιμοβόρας οικογένειας όλων των εποχών.
Ο Alexander Sawney Bean γεννήθηκε στα περίχωρα του Εδιμβούργου της Σκωτίας τον 15ο αιώνα. Ξεκίνησε δουλεύοντας ως σκαφτιάς, ένιωσε ωστόσο πως η τίμια ζωή δεν του ταίριαζε και το έσκασε με μια γυναίκα με παρόμοια νοοτροπία. Οι δυο τους, μην έχοντας άλλο τρόπο επιβίωσης, κατέφυγαν κοντά στη θάλασσα, σε μια σπηλιά που έφτανε τα 200 μέτρα μήκος.
Με ορμητήριό τους τη σπηλιά, λήστευαν και δολοφονούσαν ντόπιους και ταξιδιώτες και κουβαλούσαν τα πτώματά τους στο κρησφύγετο, όπου και τα έτρωγαν.
Πάστωναν το περίσσευμα για μελλοντική κατανάλωση, ενώ πετούσαν τα κομμάτια που ήταν αδύνατο να φαγωθούν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να ξεβράζονται στις κοντινές ακτές – και να πανικοβάλλουν τους γύρω οικισμούς.


Με το πέρασμα του χρόνου, το ζευγάρι απέκτησε οκτώ γιους, έξι κόρες και τριάντα δύο εγγόνια, καθιστώντας την οικογένεια μια συμμορία 48 ατόμων.
Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας ήταν τέκνα αιμομικτικών επαφών του ζευγαριού με τα παιδιά τους. Σιγά σιγά, πάνω από εκατό άτομα έφτασαν να αγνοούνται και οι αρχές έπρεπε να αναλάβουν δράση.
Ακολούθησε χάος, με πολλούς αθώους ανθρώπους να εκτελούνται για τα εγκλήματα της οικογένειας, και τα περίχωρα μεταμορφώθηκαν σε μια παρηκμασμένη περιοχή που όλοι απέφευγαν.
Η οικογένεια Bean άρχισε σταδιακά να επιτίθεται σε όλο και μεγαλύτερες ομάδες ανθρώπων, σίγουρη για την επιτυχία της και για την κρυψώνα της – η παλίρροια έφραζε την είσοδο της σπηλιάς τους καθιστώντας την πρακτικά αόρατη.
Συνολικά, ο θρύλος λέει πως η αιμοχαρής φαμίλια σκότωσε και έφαγε τουλάχιστον χίλιους ανθρώπους – άντρες, γυναίκες και παιδιά.

Αυτό κράτησε μέχρι την ημέρα που οι Bean αποφάσισαν να στήσουν ενέδρα σε ένα νεαρό ζευγάρι που επέστρεφε από ένα τοπικό πανηγύρι. Ο άντρας κατάφερε να τους απωθήσει με το ξίφος και το πιστόλι του, η γυναίκα του όμως σκοτώθηκε από τα μικρά κορίτσια του Bean, τα οποία την κατακρεούργησαν επιτόπου.
Μια ομάδα περαστικών ανάγκασε τους κανίβαλους να διαφύγουν, ενώ ενημερώθηκε και ο ίδιος ο βασιλιάς James της Σκωτίας. Αμέσως συστήθηκε ομάδα 400 ατόμων με λαγωνικά. Τα σκυλιά οδήγησαν στην ανακάλυψη της σπηλιάς, καθώς η μυρωδιά σάρκας τα έκανε να κατευθύνουν τους άντρες προς τη βυθισμένη της είσοδο.

Η ομάδα μπήκε στη σπηλιά και αντίκρισε ένα μακάβριο θέαμα: Αποξηραμένα ανθρώπινα σώματα που κρέμονταν από την οροφή, παστωμένα άκρα τοποθετημένα σε βαρέλια και σωρούς από χρήματα και τιμαλφή των θυμάτων τους διασκορπισμένα στο χώρο.

Η οικογένεια Bean δεν προέβαλε καμία αντίσταση. Όλα τα μέλη της οδηγήθηκαν αλυσοδεμένα στο ικρίωμα, όπου ακρωτηριάστηκαν και κάηκαν ζωντανά, αμετανόητα μέχρι την τελευταία τους πνοή. Η ιστορία του Sawney Bean ενέπνευσε πάμπολλους συγγραφείς, μουσικούς και σκηνοθέτες, με αναρίθμητα τραγούδια, βιβλία και κινηματογραφικά έργα να αντλούν έμπνευση από την πιο διεστραμμένη οικογένεια όλων των εποχών…

Τα χειρότερα αεροπορικά δυστυχήματα στην ιστορία

Αεροπορικές τραγωδίες με εκατοντάδες νεκρούς

Τα σενάρια γύρω από τη συντριβή του Μπόινγκ των μαλαισιανών αερογραμμών στην Ουκρανία συνεχίζονται, με το τελευταίο –όπως ανέφεραν αμερικανοί αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών- να θέλει το μοιραίο αεροσκάφος να κατερρίφθη «κατά λάθος» από φιλορώσους αυτονομιστές.

Την αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβη δεν ξέρουμε πότε και αν θα τη μάθουμε ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι 298 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο.

Παρακάτω παρατίθεται μια λίστα με μερικά από τα χειρότερα αεροπορικά δυστυχήματα στην ιστορία, που στοίχισαν τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους, όπως παρουσιάστηκε στην ιστοσελίδα list25.com:

1. Lauda Air Flight 004 – 223 νεκροί (1991)



Στις 26 Μαΐου του 1991, μια βλάβη στο αριστερό φτερό του αεροσκάφους που εκτελούσε την πτήση 004 από τη Μπανγκόκ με προορισμό τη Βιέννη, οδήγησε στη συντριβή του κοντά στα σύνορα Βιρμανίας-Ταϊλάνδης. Δεν επέζησε κανείς

2. China Airlines Flight 611 – 225 νεκροί (2002)



Στις 25 Μαΐου του 2002 το αεροσκάφος που εκτελούσε την πτήση 611 από Ταϊβάν σε Κονγκ Κονγκ αποσυντέθηκε στον αέρα εξαιτίας ελαττωματικών επισκευών που είχαν γίνει πριν από 22 χρόνια.

3. Korean Air Flight 801 – 228 νεκροί (1997)



Παρά τις διαμαρτυρίες του μηχανικού του αεροσκάφους, ότι ο πιλότος δε λάμβανε σωστά σήματα για την προσγείωση, το αεροσκάφος αναχώρησε από τη Σεούλ. Συνετρίβη σε μια βουνοπλαγιά του Γκουάμ. Επέζησαν μόλις 26 άνθρωποι.

4. Air France Flight 447 – 228 νεκροί (2009)



Την 1η Ιουνίου του 2009 η πτήση 447 της Air France, που είχε αναχωρήσει από το Παρίσι με προορισμό το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, εξαφανίστηκε από τα ραντάρ. Παρότι τα συντρίμμια εντοπίστηκαν μετά από 5 ημέρες, χρειάστηκε να περάσουν 2 χρόνια μέχρι να βρεθεί το μαύρο κουτί. 

5. Swissair Flight 111 – 229 νεκροί (1998)



Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1998 η πτήση 111 της Swissair από τη Νέα Υόρκη στη Γενεύη έπεσε στον ωκεανό λίγο έξω από τις ακτές της Νότιας Σκωτίας, εξαιτίας φωτιάς που εξαπλώθηκε γρήγορα στο πιλοτήριο.

6. TWA Flight 800 – 230 νεκροί (1996)


Το αεροσκάφος της Trans World Airlines που εκτελούσε την πτήση με αριθμό 800 εξερράγη και έπεσε στον Ατλαντικό Ωκεανό, λίγο μετά την απογείωσή του από το διεθνές αεροδρόμιο Κένεντι με προορισμό το Παρίσι. Ως πιο πιθανή αιτία για το δυστύχημα θεωρήθηκε το βραχυκύκλωμα.

7. Garuda Indonesia Flight 152 – 234 νεκροί (1997)



Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1997 η πτήση 152 συνετρίβη σε μια ορεινή χαράδρα λίγο πριν την προσγείωση εξαιτίας κακής επικοινωνίας με τον πύργο ελέγχου. Απ’ ό,τι φάνηκε στο αεροδρόμιο πλησίαζε και μία άλλη πτήση με το ίδιο νούμερο, αναφέρει το δημοσίευμα.

8. 1996 Air Africa – 237 νεκροί (1996)



Στις 8 Ιανουαρίου του 1996 η πτήση της Air Africa από την Κινσάσα στην Kehemba της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό έφυγε από το διάδρομο και έπεσε σε μια αγορά. Το εξαμελές ρωσικό πλήρωμα επέζησε, ωστόσο υπήρχαν εκατοντάδες νεκροί στο έδαφος.

9. Arrow Air Flight 1285 – 256 νεκροί (1985)



Τα αίτια της συντριβής του αεροσκάφος Arrow Air Flight 1285, που μετέφερε στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ παραμένουν άγνωστα. Το δυστύχημα σημειώθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1985.

10. Mount Erebus disaster – 257 νεκροί (1979)



Στις 28 Νομεβρίου του 1979 η πτήση που ξεκίνησε από τη Νέα Ζηλανδία το πρωί με προορισμό την Ανταρκτική και επρόκειτο να επιστρέψει αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας συνετρίβη στο όρος Έρεβος. Σκοτώθηκαν όλοι οι επιβαίνοντες.

11. American Airlines Flight 191 – 273 νεκροί (1979)



Λίγα λεπτά μετά την απογείωση της πτήσης 191 των αμερικανικών αερογραμμών από το Σικάγο αποσπάστηκε η αριστερή μηχανή του αεροσκάφους, το οποίο γύρισε ανάποδα και έπεσε σε ένα χωράφι. 

12. Iran Air Flight 655 – 290 νεκροί (1998)



Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, στις 3 Ιουλίου του 1998 το αμερικανικό καταδρομικό USS Vincennes κατέρριψε το αεροσκάφος που εκτελούσε πτήση από την Τεχεράνη στο Ντουμπάι, εξαιτίας λάθους στην επικοινωνία.

13. Saudia Flight 163 – 301 νεκροί (1980)



Η πτήση 163 που εκτελούσε το δρομολόγιο Ριάντ – Τζέντα έπιασε φωτιά λίγο μετά την απογείωση. Ο πιλότος επέστρεψε αμέσως και προχώρησε σε αναγκαστική προσγείωση, ωστόσο όλοι οι επιβαίνοντες πέθαναν από την εισπνοή καπνού, προτού προλάβουν να μπουν μέσα τα σωστικά συνεργεία.

14. Air India Flight 182 – 329 νεκροί (1985)



Στις 23 Ιουνίου του 1985 μια βόμβα εξερράγη στο αεροσκάφος της Air India ενώ εκτελούσε πτήση από το Λονδίνο στο Μόντρεαλ. Το αεροσκάφος έπεσε στον Ατλαντικό Ωκεανό, έξω από τις ακτές της Ιρλανδίας. 

15. Ermenonville air disaster – 346 νεκροί (1974)



Το δυστύχημα προκλήθηκε όταν μια εσφαλμένα ασφαλισμένη πόρτα στο πίσω μέρος του αεροπλάνου έσπασε, προκαλώντας εκρηκτική αποσυμπίεση η οποία κατέστρεψε τα καλώδια που απαιτούνται για τον έλεγχο του αεροσκάφους.

16. Charkhi Dadri – 349 νεκροί (1996)



Η πιο θανατηφόρα σύγκρουση αεροσκαφών στον αέρα σημειώθηκε με ένα αεροσκάφος των σαουδαβικών αερογραμμών και ένα αεροπλάνο από το Καζακστάν, τα οποία κατέπεσαν δυτικά του Νέου Δελχί. Σκοτώθηκαν όλοι οι επιβαίνοντες. Οι εμπειρογνώμονες ανέφεραν ότι η κύρια αιτία του δυστυχήματος ήταν η έλλειψη δεξιοτήτων στη χρήση της αγγλικής γλώσσας των πιλότων από το Καζακστάν. 

17. Japan Airlines Flight 123 – 520 νεκροί (1985)


Στις 12 Αυγούστου του 1985 το αεροσκάφος που εκτελούσε την πτήση Τόκιο-Οσάκα συνετρίβη στο όρος Takamagahara. Από τη συντριβή επέζησαν μόλις 4 άνθρωποι.

18. Tenerife Airport Disaster – 583 νεκροί (1977)



Η σύγκρουση των δύο Μπόινγκ 747 στο νησί της Τενερίφης θεωρείται η πιο θανατηφόρα σύγκρουση αεροσκαφών της ιστορίας.

Οι ερυθρόδερμες φυλές των αυτοχθόνων και ο μεθοδικός αποδεκατισμός τους από το χλομό πρόσωπο

Αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν από την περιπέτεια του Χριστόφορου Κολόμβου στα εδάφη που θα έμεναν τελικά γνωστά ως Αμερική, μια διαφορετική ομάδα ανθρώπων ανακάλυπτε την ίδια ήπειρο: οι νομάδες πρόγονοι των σημερινών Ινδιάνων περνούσαν από μια στενή γλώσσα γης από την Ασία στην Αλάσκα πριν από 12.000 χρόνια.
Κι έτσι, μέχρι να αποβιβαστούν οι πρώτοι ευρωπαίοι εξερευνητές στον Νέο Κόσμο εκεί στον 15ο αιώνα, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν αποικίσει την άγνωστη σε μας στεριά. Περίπου 10 εκατομμύρια από αυτά ζούσαν στην περιοχή των σημερινών ΗΠΑ.
Όσο ο καιρός περνούσε, ο μεταναστευτικός πληθυσμός των γηγενών Αμερικανών και οι απόγονοί τους πιέζονταν ολοένα και πιο νοτιοανατολικά, αν και οι σκληροτράχηλοι Ινδιάνοι δεν φαίνονταν να είχαν πρόβλημα προσαρμογής στα νέα περιβάλλοντα. Ανθρωπολόγοι, εθνολόγοι και γεωγράφοι παρατηρούσαν πια τις καθημερινές τους συνήθειες και τα νομαδικά μοτίβα τους.
Το 1492, όταν ανταμείφθηκε η παροιμιώδης περιέργεια του Κολόμβου δηλαδή, οι ανεξάρτητες φυλές των Ινδιάνων ήταν πραγματικά αναρίθμητες: οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περισσότερες από 300 τοπικές γλώσσες και διαλέκτους!
Σήμερα τα πράγματα είναι σαφώς διαφορετικά για τους γηγενείς Αμερικανούς, καθώς η επαφή με το λευκό χλομό πρόσωπο μόνο ευεργετική δεν στάθηκε για τον πληθυσμό τους: στην ομοσπονδιακή απογραφή του 2010, οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής και οι Εσκιμώοι της Αλάσκας εκτιμήθηκαν στα 5,2 εκατ. ανθρώπους, με τον πληθυσμό τους να έχει σημειώσει μάλιστα ραγδαία αύξηση της τάξης του 39% σε σχέση με το 2000.
Οι ντόπιοι Αμερικανοί είδαν τις ζωές τους να αλλάζουν ριζικά μετά την άφιξη του «πολιτισμένου» Ευρωπαίου στα εδάφη των προγόνων τους, ώρα να δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά τις τρανές ινδιάνικες φυλές της Βόρειας Αμερικής (εξαιρουμένου του Μεξικού) και τη μοίρα τους…

Η Αρκτική: Οι Ινουίτ και οι Εσκιμώοι του Βορρά

Η παγωμένη και αφιλόξενη περιοχή της Αλάσκας, του Καναδά και της Γροιλανδίας, κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, ήταν άλλοτε σπίτι των Εσκιμώων. Τόσο οι Ινουίτ όσο και οι Αleut μιλούσαν και συνεχίζουν να μιλούν διαλέκτους που πηγάζουν απευθείας από τις πρωτόγονες ντοπιολαλιές των Εσκιμώων. Ο αρκτικός πληθυσμός των γηγενών Αμερικανών ήταν συγκριτικά μικρός και διάσπαρτος, καθώς οι νομάδες ήταν αναγκασμένοι να ακολουθούν τη λεία τους (φώκιες και πολικές αρκούδες κυρίως), καθώς εκείνη μετανάστευε κατά μήκος της τούνδρας.
Την ίδια ώρα όμως που στα βόρεια της ευρύτερης περιοχής οι Ινουίτ κυνηγούσαν κατά πόδας τα άγρια θηρία, στα νοτιότερα σημεία οι Aleut είχαν φτιάξει μονιμότερους οικισμούς, ψαροχώρια κυρίως κατά μήκος των ακτών. Οι Ινουίτ του Βορρά διέμεναν σε ιγκλού και οι Aleut σε θολωτά παραπήγματα καμωμένα από ξύλα και χώμα. Τα ρούχα τους ήταν φτιαγμένα από δέρμα φώκιας, το οποίο χρησίμευε επίσης τόσο στα έλκηθρα της φυλής όσο και στις βάρκες τους (όπως τα περίφημα καγιάκ των Ινουίτ). Μέχρι την προσάρτηση όμως της Αλάσκας από τις ΗΠΑ το 1867, οι δεκαετίες της καταπίεσης, των εκτοπίσεων και της επαφής τόσο με τον λευκό όσο και με τις αρρώστιες του είχαν αποδεκατίσει τον πληθυσμό των Εσκιμώων: είχαν απομείνει πια μόλις 2.500 ψυχές. Οι απόγονοι των επιζώντων συνεχίζουν να ζουν στα αφιλόξενα τοπία του αμερικανικού Βορρά…

Η Υπο-Αρκτική: Το κυνήγι της γούνας και οι ερυθρόδερμοι

Η τούνδρα του Βορρά δίνει προοδευτικά τη θέση της στην τάιγκα της ενδοχώρας Αλάσκας και Καναδά, με τα κωνοφόρα να δεσπόζουν πια στο τοπίο. Εκεί κατοικούσαν κάποτε δύο βασικές πληθυσμιακές ομάδες ερυθρόδερμων, καθεμιά με τη δική της γλωσσική παράδοση: οι φυλές της δυτικής ακτής που μιλούσαν την Athabaskan (οι Tsattine, οι Gwich’Ιn και οι Deg Xinag, γνωστοί και ως Ingalik) και οι φατρίες της ανατολικής ακτής που μιλούσαν την Αλγκόνκιαν: οι Cree, οι Ojibwa και οι Naskapi. Η μετακίνηση παρέμενε δύσκολη και σε αυτή την τεράστια περιοχή, κάτι που έκανε τους πληθυσμούς αραιούς και σποραδικούς.
Οι Ινδιάνοι δεν ζούσαν εδώ σε μόνιμους καταυλισμούς αλλά σε μικρές και ευέλικτες ομάδες με οικογενειακούς δεσμούς, οι οποίες κυνηγούσαν κατά πόδας τα μεταναστευτικά πρότυπα του καριμπού (καναδικός τάρανδος). Οι ινδιάνικες φυλές ήταν πλήρως εναρμονισμένες με το αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον, μέχρι τον 17ο και 18ο τουλάχιστον αιώνα, όταν το εμπόριο της γούνας γενικεύτηκε στην περιοχή και άρχισε να εμποδίζει τη ζωή των ερυθρόδερμων. Αντί να κυνηγούν λοιπόν πλέον για να τρέφονται, οι Ινδιάνοι επικεντρώθηκαν τώρα στην προμήθεια δερμάτων και γουνών στους ευρωπαίους εμπόρους, κάτι που οδήγησε προοδευτικά στον εκτοπισμό και την εξόντωση τελικά πολλών παραδοσιακών κοινοτήτων της περιοχής…

Τα Βορειοανατολικά: Οι πολεμοχαρείς Ιροκουά

Η ευρύτερη περιοχή που απλώνεται από την ανατολική ακτή του Καναδά μέχρι τη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ και την Κοιλάδα του Μισισιπή στην ενδοχώρα ήταν μια από τις πρώτες που υποδέχθηκαν τον λευκό Ευρωπαίο στα εδάφη του Νέου Κόσμου. Εκεί ζούσαν φυσικά μια σειρά από τρανές ινδιάνικες φυλές, που μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγαλύτερες πληθυσμιακές ομάδες: τους Ιροκουά (φυλές δηλαδή όπως οι Μοχόκ, Καγιούγκα, Ονέιντα, Εριέ, Ονοντάνγκα, Σενέκα και Τισκαρόρα), που ζούσαν κατά μήκος ποταμών και λιμνών σε οχυρωμένους μόνιμους καταυλισμούς, και τους ομιλούντες την Αλγκόνκιαν (φυλές όπως οι Χιουρόν, Pequot, Fox, Shawnee, Wampanoag, Delaware και Menominee), οι οποίοι διέμεναν σε μικρούς αγροτικούς οικισμούς και ψαροχώρια κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού και καλλιεργούσαν καλαμπόκι, φασόλια και ζαρζαβατικά. Οι πολεμοχαρείς φυλές των Βορειοανατολικών συνήθιζαν να κάνουν επιδρομές στα γειτονικά φύλα και αυτή ήταν η καθημερινότητά τους.
Ειδικά οι Ιροκέζοι, παραήταν εχθρικοί και όσοι δεν ήταν μέλη της συμμαχίας τους (Ένωση των Πέντε Εθνών από το 1570) διέτρεχαν μόνιμο κίνδυνο. Το πράγμα των τεταμένων σχέσεων έγινε ακόμα πιο περίπλοκο μετά την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων και σαν να μην έφτανε αυτό, ο αμερικανικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ανάγκασε τις ινδιάνικες φυλές της περιοχής να διαλέξουν στρατόπεδα. Οι Ιροκουά βρέθηκαν τώρα αντιμέτωποι με τους αλγκονκίν γείτονές τους στο πεδίο της μάχης του λευκού, την ίδια στιγμή που οι οικισμοί των χλομών προσώπων συνέχιζαν να επεκτείνονται προς τα δυτικά. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από τον εκτοπισμό και των δύο ντόπιων πληθυσμιακών ομάδων από τα προγονικά τους εδάφη. Οι Ιροκέζοι αριθμούν σήμερα (2010) 40.000 μέλη…

Τα Νοτιοανατολικά: Οι χωρικοί Τσερόκι

Τα νότια των Βορειοανατολικών και τα βόρεια του Κόλπου του Μεξικού είναι μια εύφορη αγροτική έκταση που εκμεταλλεύονταν επί αιώνες οι ερυθρόδερμοι της περιοχής: εξπέρ στην καλλιέργεια της γης, οι Ινδιάνοι των Νοτιοανατολικών ζούσαν από τις σοδειές καλαμποκιού, φασολιών, κολοκύθας, καπνού αλλά και ηλίανθου, έχοντας οργανώσει τη ζωή τους σε μικρούς αγροτικούς καταυλισμούς.
Η πλέον πασίγνωστη φυλή της περιοχής ήταν οι Τσερόκι, οι οποίοι από κοινού με τους Chickasaw, Choctaw, Creek και Seminole είχαν σκαρώσει τη συμμαχία των «Πέντε Πολιτισμένων Φυλών», καθώς οι τοπικές διάλεκτοι που μιλούσαν προέρχονταν όλες από την οικογένεια της γλώσσας Muskogean. Μέχρι την ανεξαρτησία όμως των Αμερικανών από τους Βρετανούς, οι φυλές των Νοτιοανατολικών Πολιτειών είχαν ήδη χάσει μεγάλα τμήματά τους από τους εκτοπισμούς και τις αρρώστιες των Δυτικών.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ομοσπονδιακός νόμος του 1830 ολοκλήρωσε τον οριστικό διωγμό των «Πέντε Πολιτισμένων Φυλών» από τα πατρώα εδάφη τους (Τζόρτζια, Αλαμπάμα, Βόρεια Καρολίνα, Φλόριντα και Τενεσί), ώστε να περιέλθουν στα χέρια του λευκού αποίκου: μεταξύ 1830- 1838, οι ομοσπονδιακές αρχές των ΗΠΑ ανάγκασαν περισσότερους από 100.000 Ινδιάνους των Νοτιοανατολικών Πολιτειών να πάρουν τα μπογαλάκια τους και να μετακινηθούν στην «Ινδιάνικη Περιοχή» στα δυτικά του ποταμού Μισισιπή (σημερινή Οκλαχόμα). Οι Τσερόκι απαθανάτισαν στη λαϊκή τους μούσα τον ξεριζωμό και την πορεία της ντροπής ως Μονοπάτι των Δακρύων…

Οι Μεγάλες Πεδιάδες: Σεγιέν και Κομάντσι

QE/r-ZOk8LNmP0/s400/indianoi-5.jpg" width="400">
Η τεράστια περιοχή που εκτείνεται μεταξύ του ποταμού Μισισιπή και των Βραχωδών Όρεων, από τον σημερινό Καναδά μέχρι και τον Κόλπο του Μεξικού, κατοικούταν άλλοτε από τοπικές φυλές κυνηγών και αγροτών, πολύ πριν καταφτάσουν οι διψασμένοι για εμπόριο και εξερευνήσεις Ευρωπαίοι. Οι φυλές της περιοχής μιλούσαν γλώσσες όπως οι Siouan, Caddoan, Uto-Aztecan, Athabaskan και Αλγκόνκιαν και ανήκαν σε διάφορες ομάδες και παραδόσεις.
Μετά την επαφή όμως με τον Ευρωπαίο και ειδικά με τους ισπανούς αποικιοκράτες του 18ου αιώνα που έφεραν άλογα στην περιοχή, οι ινδιάνικες φυλές των πεδιάδων έγιναν προοδευτικά νομαδικές. Οι Σεγιέν, Κομάντσι, Αραπάχο, Κρόου και Μαυροπόδαροι κυνηγούσαν πια καβάλα στα άλογά τους τα κοπάδια με τους βίσονες, από το δέρμα των οποίων κατασκεύαζαν τις καλύβες τους, το αρχετυπικό ινδιάνικο κωνικό τίπι. Όσο ο λευκός άποικος μετακινούταν όμως δυτικότερα στις Μεγάλες Πεδιάδες και γειτνίαζε πια επικινδύνως με τους Ινδιάνους, έφερε μαζί του πολύ πιο καταστρεπτικά καλούδια για τους ίδιους: καταναλωτικά αγαθά όπως μαχαίρια και κατσαρολικά, όπλα και πρωτόγνωρες ασθένειες φυσικά.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, ο λευκός κυνηγός είχε αποδεκατίσει τα κοπάδια των αμερικανικών βούβαλων και οι κοινότητές του στράφηκαν τώρα στην καταπάτηση της ινδιάνικης γης. Χωρίς τρόπο να βγάζουν πια τα προς το ζην, οι Ινδιάνοι των Μεγάλων Πεδιάδων μεταφέρθηκαν τελικά (αν και πάντα απρόθυμα) σε κυβερνητικούς καταυλισμούς…

Τα Νοτιοδυτικά: Ναβάχο και Απάτσι

Η τεράστια άνυδρη έκταση της ερήμου που εκτείνεται στη σημερινή Αριζόνα και το Νέο Μεξικό (αλλά και σε τμήματα του Κολοράντο, της Γιούτα, του Τέξας και του Μεξικού) έδωσε ζωή σε δυο χαρακτηριστικά διαφορετικούς τρόπους διαβίωσης στον αυτόχθονα πληθυσμό της Αμερικής. Οι Χόπι, Ζούνι, Ζούμα και Yaqui ζούσαν από την καλλιέργεια του καλαμποκιού, των φασολιών και της κολοκύθας και διέμεναν σε μόνιμους καταυλισμούς καμωμένους από πέτρα και πλίνθους (τα περίφημα και πολυώροφα πουέμπλο).
Οι Ναβάχο και οι Απάτσι όμως παρέμεναν νομάδες, κυνηγώντας βούβαλους και κάνοντας επιδρομές στους γείτονές τους για να βάλουν στο χέρι τις σοδειές τους. Οι καταυλισμοί τους ήταν σαφώς πιο προσωρινοί από των χωρικών γειτόνων τους και κατασκευάζονταν από λάσπη και χώμα. Μέχρι τον Αμερικανο-Μεξικανικό Πόλεμο ωστόσο, όταν οι Νοτιοδυτικές Πολιτείες προσαρτήθηκαν στις ΗΠΑ, ένα σεβαστό ποσοστό του γηγενούς πληθυσμού είχε ήδη αποδεκατιστεί (οι ισπανοί αποικιοκράτες και οι ιεραπόστολοι υποδούλωσαν, για παράδειγμα, ολόκληρη την ινδιάνικη φυλή των Πουέμπλο, εξολοθρεύοντάς τους σε εξαντλητική καταναγκαστική εργασία σε ισπανικά ράντσα). Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έκλεισε τους εναπομείναντες Ινδιάνους της ευρύτερης περιοχής σε καταυλισμούς της ντροπής…

Η Μεγάλη Λεκάνη: Οι Σοσόνι

Το εκτεταμένο λεκανοπέδιο που σχηματίζουν τα Βραχώδη Όρη στα ανατολικά, η οροσειρά Σιέρρα Νεβάδα στα δυτικά, το οροπέδιο Κολούμπια στον βορρά και το οροπέδιο Κολοράντο στον νότο ήταν ένα ξεχασμένο από τον θεό ερημοτόπι από άνυδρες και σκονισμένες εκτάσεις, αλυκές και υφάλμυρες λίμνες. Ο γηγενής πληθυσμός, που μιλούσε τη γλώσσα των Σοσόνι ή αζτεκικές διαλέκτους, φυλές δηλαδή όπως οι Bannock, Paiute και Ute, τρεφόταν με ρίζες, σπόρους και καρπούς θάμνων, την ίδια στιγμή που κυνηγούσε φίδια, σαύρες και μικρά θηλαστικά. Καθώς ήταν πάντα σε κίνηση, διέμεναν σε προσωρινούς καταυλισμούς καμωμένους από ξύλο ιτιάς, φύλλα, χαμόκλαδα και λάσπη. Καθώς οι οικισμοί ήταν εντελώς προσωρινοί, τόσο η κοινωνική ιεραρχία όσο και η συλλογική αρχηγία στην κοινότητα δεν είχαν επίσημο χαρακτήρα.
Μετά την επαφή με τους Ευρωπαίους, πολλές ινδιάνικες φυλές της Μεγάλης Λεκάνης απέκτησαν άλογα και ομοίαζαν πια στους αυτόχθονες των Μεγάλων Πεδιάδων: τώρα ήταν έφιπποι κυνηγοί βίσονα και τάγματα εφόδου κατά φιλήσυχων γειτονικών φυλών. Όταν όμως ανακαλύφθηκε χρυσός και ασήμι στην περιοχή στα μέσα του 19ου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των τοπικών φυλών έχασε τα εδάφη της και τη ζωή της τελικά…

Η Καλιφόρνια: Το ινδιάνικο συνονθύλευμα

Πριν πατήσει το πόδι του στην Αμερική ο λευκός αποικιοκράτης, η καλοσυνάτη κλιματολογικά Καλιφόρνια φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση ολάκερης της Βόρειας Αμερικής: 300.000 περίπου Ινδιάνοι ζούσαν εδώ στα μέσα του 16ου αιώνα. Και βέβαια ο πληθυσμός τους παρουσίαζε μεγάλη ποικιλομορφία: 100 διαφορετικές φυλές και οικογενειακές ομάδες μιλούσαν περισσότερες από 200 διαλέκτους!
Οι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται σήμερα ότι το γλωσσολογικό τοπίο της Καλιφόρνια ήταν πιο περίπλοκο ακόμα και από την Ευρώπη. Οι Maidu, Miwok και Yokuts μιλούσαν κοινή γλώσσα (αν και σε άλλες διαλέκτους), οι Chumash, Pomo, Salinas και Shasta είχαν τη δική τους και οι Tubabulabal, Serrano και Kinatemuk άρθρωναν ακόμα μια αζτέκικη παραδοσιακή λαλιά. Εδώ βρήκαν μάλιστα καταφύγιο και οι «Ινδιάνοι των Αποστολών», που είχαν εκτοπιστεί από τους Ισπανούς στις Νοτιοδυτικές Πολιτείες, και εδώ κατέφευγε κάθε κατατρεγμένος ερυθρόδερμος. Παρά τη διαφορετική καταγωγή τους όμως, πάμπολλες καλιφορνέζικες φυλές ζούσαν παρόμοιες ζωές: σχημάτιζαν ομάδες με δεσμούς αίματος που κυνηγούσαν βούβαλους ή ήταν απλά τροφοσυλλέκτες.
Η γεωργία δεν ήταν του γούστου τους, ήταν όμως η ειρήνη μεταξύ τους. Όταν οι πρώτοι ισπανοί εξερευνητές τρύπωσαν στην Καλιφόρνια στα μέσα του 16ου αιώνα άρχισαν οι περιπέτειες του τοπικού στοιχείου, οι οποίες κλιμακώθηκαν το 1769, όταν ο ιεραπόστολος Junipero Serra ίδρυσε την αποστολή στο Σαν Ντιέγκο που θα εγκαινίαζε μια πρωτόγνωρα βάρβαρη περίοδο αφομοίωσης, καταναγκαστικής εργασίας και βίαιου αποδεκατισμού. Ως αποτέλεσμα, το τοπικό στοιχείο της Καλιφόρνια αφανίστηκε από προσώπου γης…

Η Βορειοδυτική Ακτή: οι Σινούκ

Η Βορειοδυτική Ακτή, που εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού από τη Βρετανική Κολούμπια μέχρι και τη Βόρεια Καλιφόρνια, έχει ήπιο κλίμα και άφθονες φυσικές πηγές. Ό,τι χρειαζόταν ο αυτόχθονας για να ζήσει, ήταν ήδη εκεί: σολομοί και άφθονη ψαριά, αλλά και φώκιες και μαλάκια. Ως αποτέλεσμα, αντίθετα από τις τροφοσυλλεκτικές φυλές και τις ορδές των κυνηγών που ακολουθούσαν τα μεταναστευτικά πρότυπα των ζώων από μέρος σε μέρος, οι Ινδιάνοι των Βορειοδυτικών Ακτών του Ειρηνικού ευημερούσαν και έχτισαν μόνιμους οικισμούς με εκατοντάδες μέλη ο καθένας.
Εδώ συναντάμε τη γνώριμη κοινωνική στρωμάτωση των Ινδιάνων, σαφώς πιο περίπλοκη από κάθε νομαδική κοινότητα γηγενών. Οι γνωστότερες φυλές της περιοχής ήταν οι Σινούκ και οι Χάιντα, αλλά εδώ ζούσαν επίσης και οι Tlingit, Tsimshian, Coos, Wakashan Kwakiutl, Nuu-chah-nulth (Nootka) και Salish…

Το Οροπέδιο: Ινδιάνικο κράμα

Το λεγόμενο «Οροπέδιο» καλύπτει τη διασταύρωση της Υπο-Αρκτικής, των Μεγάλων Πεδιάδων, της Μεγάλης Λεκάνης, της Καλιφόρνια και της Βορειοδυτικής Ακτής και εκτείνεται στις σημερινές πολιτείες των Αϊντάχο, Μοντάνα, ανατολικό Όρεγκον και Ουάσιγκτον. Οι Ινδιάνοι της περιοχής κατοικούσαν σε μικρούς και ειρηνικούς καταυλισμούς κατά μήκος ποταμών και ρυακιών και ζούσαν ψαρεύοντας σολομούς και πέστροφες, κυνηγώντας και συλλέγοντας άγρια μούρα, ρίζες και καρπούς.
Στα νότια του Οροπεδίου, η επικρατούσα γλώσσα ήταν η Penutian και όλες οι διάλεκτοι εκπορεύονταν από αυτή. Όσο για τις φυλές που τη μιλούσαν, ήταν οι Klamath, Klikitat, Modoc, Nez Perce, Walla Walla και Yakima (ή Yakama). Στα βόρεια του ποταμού Κολούμπια, οι Ινδιάνοι μιλούσαν παραλλαγές της Salishan, φυλές δηλαδή όπως οι Skitswish, Salish, Spokane και οι Κολούμπια. Ήταν τον 18ο αιώνα όταν άλλες ινδιάνικες φυλές έφεραν τα πρώτα άλογα στην περιοχή και πλέον το άτι έγινε αναπόσπαστο μέλος της καθημερινότητας: το άλογο ενσωματώθηκε στην οικονομία, βοήθησε να επεκταθεί η ακτίνα του κυνηγιού και μετέτρεψε τις τοπικές φυλές σε εμπόρους αλλά και διαμεσολαβητές μεταξύ Βορειοδυτικών και Μεγάλων Πεδιάδων.
Το 1805, οι εξερευνητές Λιούις και Κλαρκ πέρασαν από την περιοχή και σύντομα καραβάνια λευκών θα αποβιβάζονταν στο Οροπέδιο, προδιαγράφοντας το τέλος του τοπικού στοιχείου: μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όσοι Ινδιάνοι είχαν γλιτώσει τον αποδεκατισμό, είχαν εκτοπιστεί από τα πατρώα εδάφη και επανεγκαταστάθηκαν σε κρατικούς καταυλισμούς…

ΟΙ 1.000 ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΟΥ ΣΟΥΔΑΝ

Ίσως να μην είναι ευρέως γνωστό, αλλά το Σουδάν είναι η χώρα με τις περισσότερες πυραμίδες στον κόσμο.
Συνολικά στο Σουδάν υπάρχουν πάνω από 1.000 πυραμίδες και περίπου 223 στις πόλεις Ναπάτα, Μερόε, Κούρου και Νούρι.
Οι πυραμίδες στη Μερόε, 200 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Χαρτούμ, σπάνια δέχονται επισκέπτες αν και έχουν ανακηρυχτεί από την UNESCO μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Οι πυραμίδες της Μερόε είναι οι τάφοι των ηγεμόνων του βασιλείου των Κους, γνωστοί και ως «μαύροι Φαραώ».
Το ύψος των σουδανικών πυραμίδων είναι από 6 μέτρα έως και 30 και χτίστηκαν μεταξύ του 720 και του 300 π.Χ.

Οι είσοδοι των πυραμίδων είναι στραμμένες προς την α

ατολή, ώστε να ευθυγραμμίζονται με τον ανατέλλοντα ήλιο.
Τις γνώσεις μας για τις πυραμίδες του Σουδάν τις οφείλουμε στον Αμερικανό αρχαιολόγο George A. Reisner, ο οποίος εκ μέρους του μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης και του πανεπιστημίου Χάρβαρντ πέρασε αρκετούς χειμώνες μεταξύ του 1916 και 1923 κάνοντας ανασκαφές στις πυραμίδες της Ναπάτα και του Μερόε.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων των σουδανικών πυραμίδων –εκτός του ότι είναι νεότερες από αυτές της Αιγύπτου- αποτελεί το γεγονός ότι έχουν χτιστεί σε ψηλό έδαφος, σαν να προσπαθούσαν οι κατασκευαστές με τον τρόπο αυτό να διορθώσουν τη «μειονεξία» τους έναντι των αιγυπτιακών πυραμίδων.
Οι πυραμίδες του Σουδάν αν και αποτελούν μοναδικά αρχαιολογικά μνημεία δέχονται ελάχιστους επισκέπτες εξαιτίας των πολέμων και της ευρύτερης ανασφάλειας που επικρατεί στη χώρα, που τη καθιστά απαγορευτική για τον τουρισμό.

Η ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΣΑΜΑΝΩΝ!

Αρχαίοι Έλληνες Σαμάνοι. Σαμάνοι στην Αυστραλία, στην στην νοτιοανατολική Ασία, στο Θιβέτ και στην Ιαπωνία. Οι σαμάνοι, άνδρες και γυναίκες, είναι θεραπευτές, μάντεις και οραματιστές. Επικοινωνούν με τον κόσμο των θεοτήτων και των πνευμάτων.... Το κορμί τους μπορεί να μένει πίσω καθώς κινούνται σε αλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης και μπορούν να πετούν σε μη γήινα πεδία. Είναι ποιητές, ποιήτριες και τραγουδιστές. Γνωρίζουν τους τρόπους των φυτών, των ζώων, και των στοιχείων. Πάνω από όλα είναι κύριοι της έκστασης. Ο Mircea Eliade, ιστορικός των θρησκειών, από τους πιο έγκυρους μελετητές, ορίζει την παράδοση αυτή ως σύστημα «αρχαϊκών τεχνικών έκστασης».

Ο σαμάνος ειδικεύεται στην ύπνωση, κατά την διάρκεια της οποίας πιστεύεται ότι φεύγει από το σώμα του και ανεβαίνει στον ουρανό ή κατεβαίνει στον κάτω κόσμο, και φέρνει πίσω πληροφορίες ή θεραπεία. Κατά τις σαμανιστικές αντιλήψεις, η μεγάλη πλειονότητα των ασθενειών οφείλεται σε δύο πνευματικά αίτια: α) τη φυγή της ψυχής ή, β) την εισαγωγή στο σώμα μαγικών αντικειμένων. Στην πρώτη περίπτωση, ο σαμάνος καλείται να ανέβει στον ουρανό ή να κατέβει στον Άδη για να επαναφέρει την ψυχή του ασθενούς την οποία, τις περισσότερες φορές, έχει κλέψει ένας νεκρός. Πρόκειται για το σαμανιστικό - εκστατικό ταξίδι προς τον ουρανό. Οι σαμάνοι πετάνε όπως τα πουλιά. Στη δεύτερη περίπτωση ασθένειας, δηλαδή εκείνων που οφείλονται σε εισαγωγή μαγικών αντικειμένων στο σώμα του ασθενούς, ο σαμάνος απομυζά από την επιδερμίδα του αρρώστου το μαγικό αντικείμενο που έβαλαν τα «κακά πνεύματα» μέσα του. Και στις δύο περιπτώσεις είναι απαραίτητη για τη διάγνωση και τη θεραπεία, η εκστατική εμπειρία του σαμάνου.

Ο σαμανισμός, από μια άποψη, επιζητά την οικοδόμηση ενός «περάσματος» προς τον Άλλο Κόσμο, και συνεπώς την κατάργηση των επιπέδων (γήινο-θεϊκό) που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη κατάσταση μετά την «Πτώση». Το πέρασμα αυτό ως «Κλίμαξ» υπάρχει στα ορφικά, μιθραϊκά, χριστιανικά κλπ μυστήρια. Πολύ σημαντική είναι η διαδικασία της μύησης του σαμάνου. Η δοκιμασία αυτή προϋποθέτει ιδιαίτερο θάρρος αφού οι συναντήσεις με τις αόρατες οντότητες είναι συχνά επώδυνες και τρομακτικές. Οι περισσότεροι δυτικοί άνθρωποι βλέπουν το ταξίδι αυτό με μεταφορικό τρόπο, και θεωρούν ότι τα πλάσματα που τους παρουσιάζονται δεν αποτελούν αυθύπαρκτα όντα αλλά μορφές που προέρχονται από το υποσυνείδητο. Στο ταξίδι οι σαμάνοι αποκτούν πολύτιμες πληροφορίες και τη δύναμη να θεραπεύουν. Κατά τη διάρκειά του μπορούν να επικοινωνήσουν τηλεπαθητικά με ανθρώπους που βρίσκονται μακριά, όπως επίσης να προβλέψουν το μέλλον.

Οι τεχνικές που χρησιμοποιούν για να πετύχουν την αλλαγμένη κατάσταση συνείδησης, ποικίλλουν από κοινωνία σε κοινωνία και από εποχή σε εποχή. Ένας τρόπος είναι το συνεχές κτύπημα του τύμπανου, άλλες μέθοδοι είναι ο διαλογισμός, η νηστεία, ο χορός αλλά και η λήψη ψυχοτροπικών φυτών. Όσον αφορά το κτύπημα του τύμπανου, κατά τους φυσικούς, δημιουργούνται ηχητικά κύματα που βοηθούν την ανύψωση. Ο σαμανισμός θεωρείται ως η αρχαιότερη θρησκεία στον πλανήτη. Σε κάποιες φυλές της Αμερικής άφηναν το αγόρι (12-13 ετών), που έμελλε να γίνει σαμάνος, μόνο του στη φύση για λίγε ημέρες μέχρι να λάβει κάποιο σημαντικό όνειρο ή οπτασία. Τότε ένα πνεύμα θα μπορούσε να επισκεφθεί το αγόρι και να του δώσει θεραπευτική δύναμη. Στους Εσκιμώους επίσης άφηναν τον υποψήφιο σαμάνο μέσα στο παγόσπιτο χωρίς τροφή, έως ότου έπεφτε σε κατάσταση ημιθανή και τότε του ερχόταν κάποιο όραμα.

Οι υποψήφιοι σαμάνοι ένοιωθαν πολλές φορές ένα φως στο σώμα τους, στο κέντρο του κεφαλιού τους. Λένε λοιπόν οι μελετητές: Γιατί να μην υπήρχαν και στον Ελλαδικό χώρο; Οι παλαιότερες δοξασίες και πρακτικές ηλικίας πολλών χιλιάδων ετών ριζώνουν στις πανάρχαιες σαμανικές παραδόσεις. Μυούσαν τους ανθρώπους στην ιερότητα του περιβάλλοντος και διήγειραν στο κάθε άτομο χωριστά, την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης για τα δρώμενα της φύσης. Η συγκεκριμένη αυτή χθόνια θρησκευτική παράδοση κυριαρχούσε σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο μέχρι την κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού γύρω στα 1200 π.Χ. Κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η πλήρης μυστική ταύτιση της φύσης με τη Μεγάλη Μητέρα. Εξάλλου, υποστηρίζεται ότι σε ορισμένα μέρη του κόσμου οι σαμάν ήταν, αρχικά, γένους θηλυκού. Πολλοί ερευνητές και ερευνήτριες δέχονται ότι κατά την προϊστορική εποχή η κύρια μορφή της θρ

σκείας ήταν η Μεγάλη Θεά, η Μητέρα Φύση.

Στην πατριαρχική αρχαία Ελλάδα μπορούμε να ανιχνεύσουμε στοιχεία που παραπέμπουν στο σαμανισμό. Η Μαντική είναι κοινό στοιχείο και στις δύο παραδόσεις. Η εκστατική προφητεία πχ της Πυθίας που ερχόταν σε επαφή με το θείον, μπορεί εύκολα να παραλληλιστεί με την επικοινωνία την γηγενών με τα πνεύματα και τις θεότητες.. Η ιερή μανία που καταλάμβανε τις Μαινάδες έχει επίσης κοινά σημεία με τη σαμανική έκσταση. Παρόμοια ιερή μανία καταλάμβανε, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, τους ποιητές και τις ποιήτριες που συνέθεταν τα έργα τους υπό την επήρεια της Μούσας, όπως οι γηγενείς διδάσκονταν τα μαγικά τους τραγούδια από τα πνεύματα. Η σαμανιστικκή χρήση των ονείρων συναντάται στα αρχαία Ασκληπιεία στη μέθοδο της εγκοίμησης, με την οποία τα άρρωστα άτομα αντλούσαν πληροφορίες για τη θεραπεία τους.

Την ιδιαίτερη σημασία που έχουν τα φυτά στις γηγενείς παραδόσεις συναντάμε και στην Ελληνική αρχαιότητα. Π.χ. η Πυθία μασούσε φύλλα δάφνης. Στην Κρήτη βλέπουμε την θεά να απεικονίζεται με παπαρούνες από τις οποίες παράγεται το όπιο. Πρώτη περίπτωση αρχαίου Έλληνα σαμάνου είναι ο Άβαρις (μυητικό όνομα του Γκαίτε) ο Υπερβόρειος. Ο Άβαρις ήταν ιερέας του Απόλλωνα και ταξίδευε πάνω σε ένα χρυσό βέλος, «οϊστόν». Μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τροφή, «ουδέν σιτεβόμενος» κατά τον Ηρόδοτο. Έζησε τον 6ο π.Χ. αιώνα. Εξαφάνισε λοιμούς, προέβλεψε σεισμούς και δίδαξε την λατρεία του βόρειου θεού Απόλλωνα του οποίου ήταν ιερέας. Για τον Άβαρι τον Υπερβόρειο κάνει λόγο και ο Πυθαγόρας δίνοντας πληροφορίες για λαούς που κατείχαν την τέχνη του πετάγματος. Λέγει: «Ο Υπερβόρειος Άβαρις είναι ένας ιπτάμενος θαυματοποιός που με το χρυσό μηρό του ενσαρκώνει τον Υπερβόρειο Απόλλωνα». Ένας άλλος σαμάνος, ο Αριστέας ο Προκοννήσιος διηγήθηκε σε ένα ποίημα, τα «Αριμάσπεια», τις εκστατικές του εμπειρίες. Η λέξη «Αριμάσπεια» μας παραπέμπει στους Αριμασπούς, φυλή στη βόρεια Ευρώπη.

Έδρασε σαν ιεραπόστολος του Απόλλωνα αλλά κυρίως έμεινε γνωστός για την εκστατική του ικανότητα να στέλνει την ψυχή του σε άλλους τόπους. «Την ψυχή όταν εβούλετο εξειέναι". Άλλος μεγάλος σαμάνος, ο Επιμενίδης από την Κνωσό, είναι γνωστός για την ικανότητά του να εξαγνίζει τα δεινά που έστελναν οι δαίμονες. Όταν ήταν ακόμη παιδί, έπεσε σε έκσταση σε ένα σπήλαιο από όπου συνήλθε μετά από 57 χρόνια. (Την πληροφορία έχουμε από τον Διογένη Λαέρτιο). Οι Αθηναίοι τον κάλεσαν, ως γνωστό, να πραγματοποιήσει τον καθαρμό της πόλης από το Κυλώνειο Άγος. Έγραψε πολλά έργα με κυριότερο όλων την «Θεογονία». Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα ονόματα αρχαίων Ελλήνων σαμάνων. Εκείνο όμως που πρέπει να τονισθεί είναι ότι μια τεράστια πολιτιστική απόκλιση χωρίζει τον πρωτόγονο σαμάνο από τους Έλληνες σαμάνους, των οποίων κύριο χαρακτηριστικό είναι η κάθοδος στον Άδη για γνώση και κατανόηση του πεπρωμένους τους και όχι για να μιλήσουν με τα πνεύματα και να θεραπεύσουν ασθενείς.

Η κάθοδος είχε και κάποιο άλλο νόημα. Αποσκοπούσε στη συντριβή του κατώτερου εαυτού. Παράδειγμα τέτοιων καθόδων έχουμε από τους Έλληνες ημίθεους (Οδυσσέα, Ηρακλή). Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, μέσα σε 1000 χρόνια (από την προϊστορία έως την ελληνιστική εποχή) είχε μετασχηματίσει τη σαμανική έκσταση σε «θεωρία» (=δράμα) των Νοητών και της Ειμαρμένης. Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, η Έκσταση είναι εκείνη με την οποία ο άνθρωπος, πρωτόγονος σαμάνος ή πλατωνικός φιλόσοφος, συνειδητοποιεί απόλυτα τη θέση του στον κόσμο και το Πεπρωμένο του. Κατά μία άποψη, η επιστήμη δεν έχει ακόμη κατορθώσει να φθάσει στο ύψος της αρχαίας γνώσης. Οι μελετητές των αρχαίων παραδόσεων παρατηρούν ότι: πολλοί λευκοί και λευκές έχουν έντονη την πεποίθηση πως η γνωριμία με τις παλαιές παραδόσεις και η διάδοσή τους σε περισσότερο κόσμο μπορεί να ωφελήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Επισημάνθηκε ακόμη ότι η στενή σχέση που έχουν οι σαμανιστικές θρησκείες με τη Γη, μπορεί να βοηθήσει του δυτικούς ανθρώπους να ξαναβρούν τη σύνδεσή τους με τη Φύση, με την ιερότητά της, και να σταματήσουν έτσι την ξέφρενη πορεία της οικολογικής καταστροφής.

Θα ήθελα να τελειώσω με τα λόγια ενός Ινδού εκστατικού που λέει: "Στη μέθη της έκστασης ανεβήκαμε στο άρμα των ανέμων. Σεις θνητοί δεν μπορείτε να διακρίνετε παρά μόνο το σώμα μας(…). Ο εκστατικός είναι το άλογο του ανέμου, ο φίλος της θύελλας, κι έχει κεντρισθεί από τους θεούς.

Απίστευτο: Δεν φαντάζεστε τι υλικό μασάτε όταν τρώτε τσίχλα

Τι νομίζετε ότι μασάτε τσίχλα; Σίγουρα ζάχαρη και κάποιο γλυκαντικό ή γεύση κάποιου φρούτου, σωστά;

Γνωρίζατε ότι ταυτόχρονα μασάτε και λανολίνη; Τι είναι αυτό; Ένα συστατικό που βρίσκεται σε προϊόντα περιποίησης της επιδερμίδας , διατηρεί το μάσημα τσίχλας μαλακό.

Αυτή όμως η ουσία δεν είναι ούτε φυτική ούτε χημική!

Στην πραγματικότητα αυτή η ουσία, εκκρίνεται από τους σμηγματογόνους αδένες των προβάτων. Βέβαια δεν αποτελεί απειλή για την υγεία αλλά στη σκέψη και μόνο...

ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΣΥΣΚΕΥΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΙΜΑ ΧΩΡΙΣ ΒΕΛΟΝΑ. DARPA: Device Draws Blood Without Using A Needle

ΟΣΟΙ ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΒΕΛΟΝΑ ΟΤΑΝ ΔΙΝΕΤΕ ΑΙΜΑ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ. ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΣΥΣΕΥΗ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΙΜΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΤΡΥΠΗΣΕΙ ΒΕΛΟΝΑ. ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ;

ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΕΝΟ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ.

People who hate needles are sure to be thrilled about this new device.

The device is able to draw blood by using a vacuum and it only takes about to two minutes for the blood to be drawn.

   

Να, γιατί οι εφημερίδες είναι το καλύτερο καθαριστικό για τα τζάμια!

Οι εφημερίδες και όχι μόνο, αλλά γενικά το έντυπο υλικό είναι άριστα στην καθαριότητα των τζαμιών γιατί προφανώς αφήνουν ελάχιστο χνούδι.


Γιατί οι εφημερίδες δεν αφήνουν χνούδι ;

Το γεγονός ότι τσαλακώνονται πιο δύσκολα βοηθάει σ' αυτό. Οι ίνες χαρτιού σπάνε πιο δύσκολα και έτσι δεν μένουν τόσα υπολείμματα όσα θα άφηνε μια χαρτοπετσέτα, ένα κομμάτι από χαρτί κουζίνας.

Γιατί οι εφημερίδες δεν ξεβάφουν κατά το καθάρισμα τζαμιών;
Το τζάμι και οι καθρέπτες είναι επιφάνειες ιδιαίτερα γυαλιστερές. Αυτό σημαίνει ότι η τριβή περιορίζεται σημαντικά. Έτσι και το ξεραμένο μελάνι δεν βρίσκει αντίσταση για να "κολλήσει" σε κάποια τραχεία επιφάνεια κι γι' αυτό η εφημερίδα δεν ξεβάφει στο τζάμι.

Κατά δεύτερο λόγο είναι θέμα χημείας. Η μοριακή δομή του χαρτιού είναι α

αιά και τα μόρια του χαρτιού είναι υδρόφιλα που σημαίνει ότι εάν έρθουν σε επαφή με το νερό το ελκύουν και το απορροφούν. Σε αντίθεση με το τζάμι που έχει πολύ σφιχτή δομή μορίων γι' αυτό και η σκληρότητα και ακαμπτότητά του. Επίσης τα μόρια του είναι υδρόφοβα και απωθούν το νερό, άρα και δεν το απορροφούν.

Τι σημαίνει αυτό; Ακόμα και να ξεβάψει η εφημερίδα, το τζάμι δεν θα απορροφήσει το μελάνι για να λερωθεί, αντιθέτως το μελάνι θα απορροφηθεί ξανά από το υδρόφιλο χαρτί

Πείραμα: Πώς νιώθει ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι είναι αόρατος;

Χρησιμοποιώντας την εικονική πραγματικότητα, νευροεπιστήμονες από τη Σουηδία κατάφεραν να πραγματοποιήσουν μία επιτυχή προσομοίωση και να μελετήσουν τα συναισθήματα των συμμετεχόντων.

Μπορεί η ιδέα ενός αόρατου ανθρώπου να παραπέμπει σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όμως οι σύγχρονοι επιστήμονες έχουν βρει τρόπους να δημιουργούν την ψευδαίσθηση σε όσους το επιθυμούν ότι κανείς δεν μπορεί να τους δει.
Χρησιμοποιώντας την εικονική πραγματικότητα, νευροεπιστήμονες από τη Σουηδία κατάφεραν να πραγματοποιήσουν μία επιτυχή προσομοίωση και να μελετήσουν τα συναισθήματα των συμμετεχόντων.

Στο πρωτοποριακό πείραμα που διεξήγαγε ο Δρ. Arvid Guterstam του Ινστιτούτου Karolinska, τα άτομα που συμμετείχαν φορούσαν γυαλιά εικονικής πραγματικότητας, τα οποία δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι το σώματα τους ήταν αόρατο. Η αίσθηση αυτή ενισχυόταν με διάφορα ερεθίσματα: οι επιστήμονες άγγιζαν το σώμα τους με ένα πινέλο, το οποίο οι ίδιοι μπορούσαν να δουν να αιωρείται στο κενό. Με αυτόν τον τρόπο, το μυαλό τους «πειθόταν» ότι αυτό που βλέπουν – ή μάλλον δεν βλέπουν – είναι αληθινό.

Επίσης, οι επιστήμονες ζητούσαν από τους εθελοντές να σταθούν για μερικά λεπτά μπροστά σε μία ομάδα ατόμων που τους κοιτούσε επίμονα, μία κατάσταση η οποία σε φυσιολογικές συνθήκες θα τους προκαλούσε μεγάλο άγχος. Σύμφωνα με τα ευρήματα του πειράματος, η ψευδαίσθηση που δημιουργούσαν τα γυαλιά ήταν απόλυτα απελευθερωτική για τους συμμετέχοντες, που βίωσαν σημαντικά λιγότερο στρες από την ομάδα των ατόμων χωρίς τα γυαλιά.

Επίσης, οι περισσότεροι από αυτούς χαρακτήρισαν την εμπειρία «παράξενη», «πολύ διασκεδαστική»  και «δύσκολο να περιγραφεί».